Kerstmis voor elkaar


Zaterdag jongstleden is in Het Glazen Huis van Studio Brussel op de Groenplaats in Antwerpen de radiomarathon Laat een weeskind niet alleen van start gegaan. In de loop van deze week zal, tot op kerstavond, via honderden initiatieven een kapitaaltje worden bijeengesprokkeld voor de weeskinderen van zuidelijk Afrika.

‘Kerstmis brengt ’t beste in mensen naar boven’, schrijft Bond Zonder Naam in zijn infobrochure van deze maand. Inderdaad, in deze kersttijd zal er, meer dan in welke andere periode van het jaar ook, aandacht worden besteed aan bejaarden, minderbedeelden en daklozen : daarvan getuigen de talloze kerstdiners die voor hen wat warmte en gezelligheid moeten brengen in de tristesse van deze donkere dagen. En even terzijde : het is nog niet te laat om de lopende, jaarlijkse campagne van Welzijnszorg een zetje in de rug te geven want de armoede in onze eigen eerste wereld is een keiharde realiteit voor 17% van de bevolking.

‘Kerstmis is de mooiste tijd van ’t jaar’, zo zongen de Vaganten in een eigentijds kerstliedje. ’t Is een tijd om blij te maken, ’t is een tijd om je best te doen, om aan anderen te denken als de koningen van toen. Koningen echter zijn wij niet ; met wierook en mirre zullen we niemand kunnen plezieren en goud bezitten we niet. Wij zijn geen vips, geen helden en heroďsche daden worden van ons niet verwacht. We kunnen wel kleine wonderen van goedheid verrichten : een gebaar van verzoening in onze kennissenkring, een bezoekje aan een vergeten familielid, een bemoedigend woord bij een buur die in de put zit kunnen soms een wereld van verschil betekenen. Onze samenleving wordt er een graadje warmer van, een tikkeltje menselijker, een beetje minder hard.

De eindejaarsperiode is een tijd dat we elkaar de beste wensen aanbieden voor het jaar dat komen moet. En inderdaad, Waarom zijn wij het ganse jaar niet wat Kerstmis voor elkaar?
Het zou toch jammer zijn mochten we onze goede voornemens onder laten sneeuwen door de sleur van elke doordeweekse dag.
H.J.